!

Ég athugaði á síðuna þína og þar sem ég hóf "síðasta bloggið mitt" í febrúar þá kom það ekki upp sem nýtt blogg á síðunni þinni.

Til að forðast allan misskilning set ég þetta inn til að vekja athygli á því að ég á 3 ný blogg; A Sound of Thunder, Taking Woodstock og Bucket List

Takk takk og takk frir veturinn!

Magga

Taking Woodstock [2009]

(Vil bæta inn hér að mér finnst nafnið hans Emile Hirch svolítið ofnotað í öllum auglýsingum, viðtölum og umfjöllunum um myndina, þar sem hann leikur ekkert svo stórt hlutverk. Hlutverkið hans er krefjandi og hann leikur það stórkostlega, en eins og þegar ég talaði við Svanhvíti sem hefur ekki séð myndina, þá hélt hún að hann léki aðalhlutverkið því nafnið hans og hann hefur verið svo nýttur í umfjallanir um hana)

Leikstjórn: Ang Lee (Brokeback Mountain; Crouching Tiger, Hidden Dragon)

Tagline: - A Generation Began In His Backyard -

Meðal leikara:

Demetry Martin (Elliot Teichberg)

Eugene Levy (Max Yasgur)

Emile Hirsch (Billy)

Liev Schreiber (Vilma)

Byggt á sannri frásögn Elliot Tieber sem átti stóran hlut í að gera Woodstock að því sem það varð.

Sumarið 1969. Elliot Teichberg innanhúsarkitekt þarf að flytja heim í sveit til foreldra sinna í White Lake, New York þar sem þau eiga motel, en þau eru gjörsamlega blönk og að fara að missa allt. Pabbi hans stingur upp á að brenna allt til kaldra kola - sem gengur ekki upp þar sem hann er ekki búinn að borga trygginguna. Þau eiga varla nóg fyrir mat og Elliot hefur ekki hugmynd hvað hann á að gera, sérstaklega semhann er að reyna að koma út úr skápnum í leiðinni.

Þegar Elliot heyrir af því að tónlistarhátíð (Woodstock) sem átti að fara fram í nálægri sýslu hafi farið í vaskinn vegna þess að leyfi var dregið til baka fékk hann hugmynd. Hann kallar til umsjónamenn hátíðarinnar og fær hátíðina til að vera haldna á nálægum sveitabæ við hótel foreldra sinna í von um að draga til sín viðskipti.

Þrem vikum seinna mætir hálf milljón manns í garðinn hans og Elliot berst inn í frægustu tónleikahátíð allra tíma - sem um leið skilgreinir kynslóð hippana og heldur uppi minningu þeirra um ókomin ár.

Þegar ég las fyrst um myndina og byrjaði að horfa á hana hafði ég eina áhyggju og bara eina. Hvernig í óskupunum ætla þeir að sýja tónleikana sjálfa, sem eru, jú, í aðalhlutverki. Hvernig ætla þeir að sýna Janis Joplin og Jimi Hendrix þegar þau dóu fyrir 40 árum?

Ég var sátt þegar myndin endaði að ég þurfti aldrei að kljást við það vandamál, því tónleikarnir sáust aldrei.

Ég hef lesið í nokkrum ummælum að fólki finnist tónlistina vanta, en Woodstock er ekki aðalmálið - heldur fólkið sem hún hafði bein áhrif á, og þá sérstaklega Elliot. Hans innri togstreyta um kynhneigð og vilji til að hjálpa foreldrum sínum er aðalatriði myndarinnar, þannig að þetta er ekki mynd fyrir þá sem vilja upplifa Woodstock sjálfa.

Þemað á myndinni er mjög gott að mínu mati því tónleikarnir skipta í rauninni engu máli. Myndin fjallar bara um þennan greyið misheppnaða dreng sem fær góða hugmynd og sannfærir fólk í kringum hann til að treysta honum og að þetta endi allt vel, en svo bara birtist hálf milljón manns og þá fer öll myndin í baráttu hans við mannfjöldann.

Hann kemst einu sinni inn á tónleikasvæðið sjálft en þar hoppar hann nokkurn vegin beint upp í bíl til hippa-pars sem gefur honum sýru og svo fara þau öll að njóta frekar litríks kynlífs.

Í þessum bíl stunduðu þau litríkt kynlíf (Paul Dano úr The Good Heart)

Ég hafði gaman að þessari mynd sérstaklega því foreldrarnir eru frekar brjáluð og skemmtilegir karakterar. Mamman er peningagráðug og skiptir hverju hótelherbergi upp í 4 herbergi með lökum sem skilrúm og er alveg dásamlega í sínum eigin heimi. Pabbinn vinnur baki brotnu dögunum saman eftir komu hippana og er óskup ljúfur maður sem vill syni sínum bara fyrir bestu.

Elliot sjálfur er frekar aumingjalegur, en persónan hans vex á þessum nokkru dögum sem myndin spannar, hann öðlast meiri sjálfsöryggi og kemur út úr skápnum.

Án þess að ég vilji hljóma neitt fordómafull þá segi ég two thumbs up fyrir kínverjanum sem nær að fanga það sem ég ímynda mér sé fullkomin eftirlíking af stemmningu og þema Woodstock, það getur ekki hafa verið auðvelt. Þó það sjáist aldrei á tónleikana þá eru persónurnar (og þá sérstaklega Vilma - ég ELSKA Liev Schreiber í því hlutverki!) sem eiga leið fram hjá (Bendi líka á leikhópinn Earthlight Players) og klæðaburðurinn, "ligeglad" stemmningin á öllum og HJÖRÐUNUM sem flykktust þarna að á þessa tónleika.

Eitt sem mér fannst ekki alveg nógu flott var þegar það var tekið skot yfir allan mannfjöldann á tónleikunum þá var það svo úr fókus - það gerði þetta svo óraunverulegt eins og þau nenntu ekki að sýna áhorfendurna - nenntu ekki að photoshoppa það eða hvernig sem þau gera þetta! Kannski er þetta bara smámunasemi í mér.

Liev Schrieber sem Vilma

Ég hef nú ekkert mikið meira að segja en að þessi mynd fangaði hjarta mitt og fékk fram nákvæmlega þær tilfinningar sem ég held að hún hafi átt að gera. Ég óskaði mér þess heitast að hafa getað verið uppi á þessum tíma!

Leikurinn er allur góður og öðru hvoru birtast leikarar sem maður kannast við (t.d. Emile Hirch, Eugene Levy, Paul Dano og Dan Fogler). Karekterarnir hafa flestir goofy og fyndna mannlega eiginleika - suma sem maður getur tengst og suma sem maður hlær bara að.

Myndatakan er góð og það er góð nýting á litum í myndinni - enda gerist hún á hippatímanum! ;)

Veit ekki hvað meira ég á að segja en bara "Two thumbs up" og ef þig vantar upplyftingu eða gleði í lífið þá mæli ég með þessari mynd sama hvað þú ert gamall/gömul!

Peace out.

Gott atriði - það kemur kannski vel fram að Velma er uppáhalds persónan mín!

The Bucket List [2007]

Ég einfaldlega veit ekki hvar ég á að byrja að fjalla um The Bucket List. Held að mér finnist hún galla laus. Hún byrjar hægt og rólega kynnir líf og persónur Carter Chambers (Morgan Freeman) og Edward Cole (Jack Nicholson). Edward Cole er ríkur, upptekin af sjálfum sér og (for the lack of a better word) ruthless. Hann er viðskiptamaður sem á einkarekna spítala sem hann rekur eingöngu til að græða. Carter Chambers hinsvegar er látlaus bifvélavirki sem er gáfaður, elskar fjölskyldu sína og eiginkonu og er tilbúinn að færa miklar fórnir fyrir þau.

Carter og Edward kynnast þegar þeir þjást báðir af krabbameini og eiga hvorugir mikið eftir af lífi sínu. Edward kemst að því að Carter hefur ekki lifað lífinu eins og hann telur að manneskja eigi að gera og leggur af stað í að uppfylla óskir sem þeir hafa skráð á “Bucket list” (Einnig þekkt sem reaper list eða life to-do list). Þetta ferðalag er ótrúlegt ævintýri sem flestum langar líklega að upplifa.

Handritið af myndinni er ótrúlega vel skrifað enda er það byggt á bók og hönfundurinnn Justin Zackham skrifar handritið sjálfur. Ekkert samtal virðist tilgangslaust, persónurnar eru viðkunnanlegar, raunverulegar og ég held að flestir geti samsamað sig öðrum hvorum þeirra ef ekki þeim báðum.

Það sem gerir myndina svona frábæra er samt líklega duo-ið Morgan Freeman og Jack Nicholson. Þeir leika persónur sínar af svo mikilli innlifun. Samtölin milli þeirra eru frábær og sömuleiðis þöglu mómentin. Nicholson tekst að gera hinn kaldrifjaða Cole djúpan og góðan karakter sem maður getur ekki hætt að hlægja með, þá sérstaklega vegna þess hvernig hann lýtur á lífið og dauðann:

Edward Cole: We live, we die, and the wheels on the bus go round and round.

Litli faldni gullmoli myndarinnar er þó Sean Hayes sem leikur Thomas aðstoðarmann Edward Cole. Persónan er bæði mjög vel skrifuð með frábærar setningar og leikinn af öryggi. Sean Hayes sýnir vel hvað hann hefur gott "comic timing".

Myndin hreif mig með sér og uppfyllti allar mínar væntingar.

Hot Tub Time Machine [2010]

Leikstjórn: Steve Pink

Auglýsingin sem hefur hljómað á Fm957 undanfarnar vikur er eitthvað á þennan veg:

"Þeir djömmuðu feitt 2010, en vöknuðu svo upp 1986"

Í fyrsta lagi, þá eru fáar tímaflakks myndir sem mér finnst eitthvað varið í, og í öðru lagi, þá er "vöknuðu upp" ekki íslenska!! Maður segir þeir vöknuðu. Punktur. Vaknaði upp er ensku sletta og það hljómar bara rangt. Það er eins og einhver segir að hann ætli að taka sturtu. Hvert ætlar hann að taka hana?

Ég bjóst sem sagt ekki við miklu þegar ég fór á Hot Tub Time Machine, en ég verð að viðurkenna að hún kom mér skemmtilega á óvart. Með mörgum sprenghlægilegum atriðum og alvöru, en gjörsamlega fáranlegum 80's fatnaði, er þetta besta tímaflakks mynd sem ég hef séð hingað til.

Vandamál vinanna Adam (John Cusack), Nick (Craig Robinson) og Lou (Rob Corddry) dregur þá í skíðabæ þar sem þeir áttu bestu helgar lífs síns 20 árum fyrr. Adam tekur Jacob (Clark Duke úr sjónvarpsþáttunum Greek), systurson sinn með sér og lofar honum að þetta verði besta helgi lífs hans, nema hvað þegar þangað er komið virðist enginn hafa komið þangað í 20 ár. Bærinn er hálfpartinn yfirgefinn og það eina sem þeir hafa að gera er að detta í það og fara í pottinn.

Eftir vægast sagt brjálað fyllerí fjögurra naktra karlmanna og á tímabili stórs bangsa vakna þeir í pottinum og skella sér upp í fjall.

Smám saman þegar þeir sjá alla marglituðu skíða-samfestingana, kasettutækin og Miami Vice bolina átta þeir sig á því að þeir eru komnir aftur í tímann. Það langt að Jacob hefur ekki einu sinni verið getinn. Þá kemur góð lína frá Nick þegar hann grípur í stelpu og spyr: "What color is Michael Jackson?" - fun fact : sú lína var ekki í handritinu.

"Pottaviðgerðamaðurinn" (Chevy Chase) segir þeim að þeir verði að endurtaka allt sem þeir gerðu þessa helgi árið 1986 á nákvæmlega sama hátt ef þeir vilja ekki eyðileggja framtíðina með Butterfly Effect. Þannig að þeir neyðast til að sofa hjá sömu stelpunum - aftur, hætta með fyrrverandi kærustum - aftur og vera lúbarðir - aftur.

Aðalmarkmið þeirra er samt ekki að djamma í 9. áratuginum, heldur að komast eins langt í burtu frá 1986 og þeir geta.

Mér fannst þetta alveg bráðskemmtileg mynd. Handritið er vel skrifað og leikararnir standa sig allir með prýði. Maður pælir ekki einu sinni í fáranleikanum við að ferðast aftur í tímann því maður dettur svo inn í söguþráðinn. Ég hló upphátt allan tímann, sem gerist ekki oft.

Hún minnir mann svolítið á The Hangover, nema bara á skíðahóteli með helling af neon litum og legwarmers! Það er hellingur af "80's references" og leikarar frá 9. áratuginum sem ég persónulega fattaði ekki fyrr en ég las um hana, því ég var, jú ekki fædd þá! En þessi atriði hljóta að vera auka prik fyrir myndina fyrir þá sem voru uppi á þessum tíma.

Ég veit ekki alveg hvað ég ætti að setja út á varðandi myndina, kannski helst hvað persónan hans Rob Corddry (Lou) er pirrandi, en þannig á hann bara að vera!

Trailerinn "doesn't do it justice", hvernig sem maður segir það á íslensku! En línan "It's some sort of hot tub time machine" þar sem Craig Robinson horfir beint í myndavélina, var heldur ekki í handritinu.

Ég vil ekki eyðileggja myndina fyrir þeim sem ætla að sjá hana, og segi bara að ég mæli eindregið með henni, og farið á klósettið áður en þið setjist inn í sal!

Waterworld [1995]

-Beyond the horizon lies a new beginning-

• Leikstjórn: Kevin Reynolds
• Lengd: 135 mín.
• Leikarar:
• Kevin Costner – The Mariner
• Jeanne Tripplehorn – Helen
• Tina Majorino – Enola
• Dennis Hopper – Deacon (The Duke of the Deez)

Tíminn er 22:45 á miðvikudegi í páskafríinu. Staðurinn er Hagkaup í Garðabæ. Opið allan sólahringinn!

Vegna þess hvað ég er komin með ógeð á öllum myndum á vídjóleigum lá leið mín í 999 kr bíómyndahorn Hagkaups að freista gæfunnar. Eftir þriggja mínútna vafr um hinar ýmsu misgóðu myndir, festist augnarráð mitt á einni. Þetta var engin venjuleg 999 kr. mynd. Þetta var gullmoli. Mér leið eins og ég hafi bókstaflega fundið pening þarna í ljótu gráu hillunum í Hagkaup. Í eins konar vímu þar sem ég gat ekki hætt að brosa borgaði ég fyrir poppið mitt, kókið... jú, og Waterworld.

Þegar ég var 10 ára gömul fékk ég Waterworld lánaða hjá vinkonu minni á VHS. Hún hafði horft á hana það oft að spólan var eydd og „rispuð“, ef maður má segja það um VHS spólu. Þessi vinkona mín trúði því einfaldlega ekki að ég hefði aldrei séð þessa mynd – og skiljanlega, því Waterworld er meistaraverk.

Aðdáun mín á þessari mynd gerir það að verkum að síðustu vikuna er ég búin að segja flest öllum vinum mínum frá þessum stórkostlega fundi mínum – og oftar en ekki eru þeir dolfallnir af öfundsýki.

Waterworld þurfti að sæta frekar harða gagnrýni áður en hún var gefin út. Kevin Kosner virðist ekki hafa verið vinsæll á þessum tíma og margir hraunuðu bókstaflega yfir myndina án þess að hafa einusinni séð hana.

Nokkur hundruð árum fram í tímann, þegar gróðurhúsaáhrifin hafa brætt alla jökla og hækkað sjávarmálið upp yfir öll lönd, er eini kostur mannkynsins að lifa á bátum og prömmum. Matur, vatn og vörur eru til í litlum mæli og mold er það dýrmætasta sem mennirnir eiga.

Á meðan menn búa annað hvort einir á bátunum sínum (kallaðir drifters) eða saman í litlum samfélögum í fljótandi virkjum (Atolls) er eina markmið lífsins að stunda viðskipti til að fá mat og vatn, til að lifa af. Í svona bágbornu samfélagi eru náttúrulega einhverjir sem misnota sér aðstöðu fólksins til illverka. „Smokers“, hópur skítugra óþrjóta á jet-skium, bátum og sjóflugvélum eru vondu kallarnir í myndinni sem ráðast á þessi samfélög, drepa og stela. Þeir draga nafn sitt bæði frá reyknum sem kemur úr vélknúnu faratækjunum þeirra og það að þeir reykja eins og strompar.

Þegar fréttist að merkingar á baki lítillar stelpu, Enola (Tina Majorino) séu leiðarvísir til Dryland – andstæðu Waterworld, vilja óþrjótarnir stela henni.

Aðalsöguhetjan, the Mariner (Kevin Cosner) er einfari með smávægilegar stökkbreytingar í átt að fisk, sem gerir honum kleift að synda niður að hafsbotni og finna ýmsan munað, mold og fleira. Hann rekur í átt að litlu fljótandi samfélagi og ætlar að stunda viðskipti við þau – en þegar þau komast að því að hann sé öðruvísi, með tálkn og fit, læsa þeir hann inni og ætla að taka hann af lífi. Þá birtast þrjótarnir og hyggjast stela litlu stelpunni með kortið á bakinu. Með því að bjarga lífi Marinersins komast Enola og forráðamaðurinn hennar, Helena (Jeanne Tripplehorn) undan.

Næstu 90 mínútur myndarinnar sýna samskipti Mariners við stúlkurnar tvær, sem teljast varla góð og barátta þeirra þriggja við „The Smokers“, sem virðast alltaf vera á hælum þeirra.

Nokkur atriði fara í taugarnar á manni við að horfa á þessa mynd.

• Menn eiga vatnssíur, en af einhverjum ástæðum virkar það ekki við að hreinsa sjó, sem er nú ekki í útrýmingahættu.
• Annað atriði er matarskorturinn, maður myndi halda að nægur fiskur væri í þessu óendanlega vatni, en það er greinilega ekki auðvelt fyrir þetta fólk, sem búið hefur í og á vatni allt sitt líf, að veiða.
• The Smokers eiga nánast endalausar byrgðir af sígarettum, þegar tóbak hefur ekki verið ræktað í nokkur hundruð ár.
• Ótrúlegt er líka að þeir hafa haft nógu mikla olíu til að endast þeim nokkur hundruð ár, auk þess sem vélarnar þeirra (vélbátarnir, jet-skiin og flugvélarnar) gætu væntanlega ekki enst svona lengi. En svo er, jú, olían þeirra að klárast í enda myndarinnar – áður en Kevin Costner sprengir olíuskipið þeirra í loft upp.
• Persónulega finnst mér nokkur hundruð ár frekar stuttur tími fyrir stökkbreytingar á borð við tálkn.

Söguþráðurinní þessari mynd er ekkert verri en aðrir. Lífsbarátta mannsins, ástir og ádeilur milli fólks eru allt frekar týpísk efni í kvikmynd, og samtvinningur þeirra búa til eitt stykki góða kvikmynd. Margir tala um söguþráðinn sem langsóttann, en hann er ekkert langsóttari en til dæmis Pirates of the Caribbean, sem er elskuð af öllum bara því Johnny Depp er í henni.

Leikurinn er ágætur – versti leikurinn finnst mér hennar Tinu (Enola), en það er ekki hægt að ætlast of mikið af 10 ára barni. Sjaldan hef ég samt séð fallegra barn.
Það eru skiptar skoðanir um hvernig Kevin Costner stóð sig og ég hef séð nokkrar umfjallanir um að persónan hans sé of reið og einangruð. Ég spyr bara; hvernig værir þú ef þú værir stökkbreytt frík sem byggir eitt úti á sjó? ha?
Persónan hans mýkist svo þegar líður á myndina og hann er orðinn frekar væminn og sætur í endann.
Jeanne Tripplehorn leikur ágætlega líka, en helsti kosturinn hennar er hvað hún er sláandi falleg.
Það sama má segja um Dennis Hopper sem leikur trúverðugt illmenni. (um hversu vel hann leikur, ekki hve sláandi fallegur hann er). Ekki sakar þegar hann hefur misst augað og er með lepp það sem eftir er af myndinni

Búningarnir eru líka mjög góðir. Frekar trúverðugir tötrar og vel gerðir.

Það er til 175 mín. útgáfa af myndinni (venjulega myndin er 135 mín.) og ég væri til í að sjá hana. Ég hef lesið að í lengri útgáfunni fái maður aðeins betri sýn inn í söguna og svörum við mörgum algengum spurningum úr söguþræðinum er svarað.

Ég held að höfundar myndarinnar fái þær tilfinningar úr áhorfendum sem þeir vilja. Þrátt fyrir skaphita og dónaskap Costners er samúðin samt sem áður með honum. Maður vorkennir honum svolítið vegna þess hve öðruvísi hann er og útskúfaður úr samfélaginu. Það er líka skemmtilega sætt hve ákveðin Enola er og hvað hún er með stóran persónuleika.

Þegar ég athugaði hvað Tina Majorino (1985) væri að gera í dag fann ég enga mynd sem ég kannaðist við, nema Napoleon Dynamite (hún leikur Deb). Hún breyttist nú ekkert mikið á þessum 9 árum sem liðu á milli þessara persóna, en leikur mjög skemmtilega persónu þar lika. Hún hefur þó leikið í nokkrum þáttum, eins og Veronica Mars og núna leikur hún í þáttunum Big Love, með Jeanne Tripplehorn!

Gaman er að vita að við lok upptöku á myndinni labbaði Kevin Reynolds út og Kevin Costner þurfti að klára að taka myndina upp.

Þegar Waterworld kom út árið 1995 hafði verið mjög slæm umfjöllun um hana og dómar, meira að segja áður en hún kom út. Fólk vildi ekki að athygli væri beint að gróðurhúsaáhrifum og alheimshlýnun, og með fólk þá meina ég Bandaríkjamenn. Auk þess er Kevin Costner ekki elskaður af öllum. Sjálf finnst mér þetta frekar fordómafullt af fólki að dæma þessa mynd svona hart fyrirfram þar sem hún er í rauninni mjög góð. En þá vita þau bara ekki af hverju þau missa!
Þrátt fyrir þessa slæmu dóma um þessa ófrumsýndu mynd græddi hún 80 milljónir dollara í bíóhúsum, og þá á eftir að taka með í reikninginn sjónvarpssýningar, VHS, DVD, Blu-ray og fleira.

Ég veit ekki hvað ég á að segja annað en að ég held mikið upp á þessa mynd. Mér finnst hún skemmtileg og „öðruvísi“ en hin týpíska mynd. Með því að pæla aðeins í umhverfinu sér maður hve erfitt það hefur verið að taka þessa mynd upp.

(Hún er tekin upp í og við Californiu og Hawaii)

Lokauppgjörið er líka ágætt. Þau ferðast um í loftbelg þar til þau finna það sem ætti að vera Mt. Everest (kemur betur fram í lengri útgáfu myndarinnar). Þó finnst mér asnalegt að Kevin Costner ákveði að vera ekki eftir á eyjunni. Hann fer aftur í að eiga sér einmannalegt líf með sjálfum sér úti á sjó. Þó svo að hann sé með tálkn og samvaxnar tær þá væri samt mun auðveldara fyrir hann að búa á landi! Sérstaklega þegar hann er nýlega orðin ástfanginn af einni fallegustu konu heimsins! Þetta er samt hans val og ég verð að virða það.

Að lokum verð ég bara að segja að ég er stolt af 999 kr. kaupunum mínum.

Hádramatíski trailerinn.

Mér heyrist þetta vera Mufasa sem er að tala inn á hann - en ég er þó ekki alveg viss

Skemmtileg VHS auglýsing

Dómur um kvikmyndagerð 2009-2010

Þegar ég var að velja valfag fyrir rúmlega ári, hljómaði kvikmyndagerð einfaldlega lang best. Bæði var þetta 6 eininga fag og þetta var eitthvað sem ég hafði í alvörunni áhuga á - annað en danska eða hagfræði. Ég meina, hver hefur ekki áhuga á kvikmyndum?

• Til að byrja með vil ég segja að mér finnst andinn í tímunum mjög afslappaður og góður. Venjulega er verið að tala um skemmtilegar og áhugaverðar hliðar á kvikmyndagerð og myndbandsbrotin sem hafa verið sýnd í tengslum við það sem við erum að læra hjálpa til við að skilja hvað er í gangi. (Að "A Piece of Apple Pie" frátaldri - það var bara slæmt!) Allt sem við gerum í rauninni í morguntímunum finnst mér mjög skemmtilegt. Handritamappan og verkefnin í henni voru stundum svolítið erfið - svona þegar maður er gjörsamlega hugmyndasnauður en þarf samt að drita einhverju niður á blað, en verkefnin voru flest mjög góð kvikmyndagerðaverkefni. (Mér líkaði sérstaklega vel við þjóðsöguverkefnið)
  
  
  
  
• Skemmtilegasti hlutinn fannst mér vera að taka upp myndirnar. Eins og það var oft stressandi, pirrandi og kalt var það að taka upp "alvöru" mynd lang skemmtilegasti hluti fagsins. Vinnslan var aðeins meira mál - aðallega því okkar mynd þurfti að vera klippt upp í tæplega 100 senur, en það var heldur ekkert svo slæmt. Nema þegar tölvan var leiðinleg og neitaði að taka við tónlist og hljóði og svona.
  
  
  
  
• Það sem nýttist mér best voru örugglega bóklegu tímarnir og verkefnin. Að tala við alvöru leikstjóra og fá að vita hvernig það er að gera alvöru bíómyndir og hvernig þeir vinna í þeim hjálpaði líka til við að gefa manni heildarsýn á það hvernig það er að vera kvikmyndagerðamanneskja og/eða leikstjóri.
  
  
• Versti hluti námskeiðsins var án efa Reykjavík Whalewatching Massacre og leikstjórinn sem henni fylgdi. Þetta var með verri hryllingsmyndum sem ég hef séð og maðurinn var gjörsamlega ófær um að tala fyrir framan hóp fólks - ekki það að leiðinlegu og dónalegu spurningar strákanna slá þetta greyið fólk stundum svolítið út af laginu.
  
  
• Það er ekkert sem ég myndi mæla með að henda alveg út, mér finnst bloggið alls ekki skemmtilegur hluti af faginu, aðallega því það er svo erfitt að tjá sig um svona viðfangsefni á íslensku. (Þú mættir gefa fólki val um hvort þau skrifi á íslensku eða ensku!) En maður fær ekki allt sem maður vill - og þetta er skiljanlegur hluti af faginu.
  
  
• Varðandi stuttmyndirnar segi ég já, þú átt að vera harðari á skiladögum. Marathonmyndirnar gengu ágætlega því þá fengum við bara einn dag, og þetta þurfti að gerast þá, en með heimildamyndirnar til dæmis, þá var of lítil pressa á okkur. Við erum löt- við megum ekki fá svona mikið svigrúm því, eins og Guðbjartur segir, þá erum við öll með frestunarsýki :)
  
  Guðbjartur
  Með því að hafa marathonmyndina bara í blábyrjun annarinnar (bara 1. vikuna í september) væri ekkert mál að láta krakkana geraheimildamyndina seint í október - byrjun nóvember, og hafa fastann tíma á þeim. Ekki lengur en 3 dagar fyrir hvern hóp eða eitthvað. Ef örmyndin eða það sem þú ert að leggja til (sem mér finnst góð hugmynd) væri þá gerð í janúar væri lítið mál að klára lokaverkefnið fyrir eða um páska. Þetta gæti verið ágætis hugmynd hjá þér að setja hverjum hópi fyrir dag til að sýna (nema með marathonmyndina, því þá er hver hópur bara með myndavélina í einn dag) - en ég veit samt ekki. Er þetta ekki bara fínt eins og þetta er núna? Til að draga þetta saman: Vera stífari á skiladögum og eigingjarnari á myndavélatíma!
  
  
  
  
• Allt tengt myndavélinni gekk nú bara ágætlega. Það var frekar pirrandi að vera eina manneskjan á bíl, þar sem ég þurfti að vera að sækjast og sendast eftir myndavélinni og þessu og hinu, en ég efast um að það sé til betri leið en eins og þetta var gert í ár. Þetta gekk ágætlega.
  
  
  Þessi er hress.
  
  
• Ég sé lítið að uppröðuninni á námsefninu - það er náttúrulega mikilvægt að kunna sumt af þessu eins og 180° reglunni áður en maður fer að taka upp. Handritamappan held ég að virki líka betur sem "fyrir jól" verkefni.
  
  
• Hvatning til meiri og metnaðarfyllri bloggs.
  Nú veit ég ekki alveg hvað ég á að segja þér. Nema það að við erum 19 ára unglingar sem nennum ekki neinu. Mér persónulega finnst erfitt að koma skoðunum mínum fram á blaði (= í tölvu) og hef þess vegna ekki verið dugleg að blogga. Ég hef kannski miklar skoðanir um mynd, en smám saman fjarar það kannski út og ég næ ekki að tjá mig almennilega um myndina - sérstaklega þegar það er á íslensku! Kannski verðlaun fyrir þann sem bloggar mest?
  Mér finnst bloggin vera svoolítið mikil vinna. Maður þarf að skrifa ansi langt blogg fyrir 10 stig, og þegar ég er búin að skrifa 650 orða ritgerð þá nenni ég ekki einusinni að lesa hana yfir - svo ég efast um að það sé gaman fyrir þig að lesa allar málfræði- og stafsetningavillurnar mínar, auk þess sem að það hlýtur að vera stundum flókið og leiðinlegt að lesa skoðanir fólks sem það dritar niður hist og her á bloggsíðu.. eða hvað?
  Svo að fyrir komandi kvikmyndagerðar-námsmenn væri kannski fínt að fá svona checklist yfir það sem á að koma fram í góðu bloggi.

Á heildina litið var þetta bara hinn ágætasti áfangi. Ég er ekki alveg nógu sátt við kvikmyndavalið þitt.. En það er bara því ég hef ekki mjög fágaðan smekk á myndum!;)

Annars vil ég bara þakka þér fyrir skemmtilega tíma og vetur!

Smokin‘ Aces 2 - Assassins' Ball [2010]

Framhaldið (sums staðar kölluð prequel) af hasarmyndinni Smokin‘ Aces, þar sem fjölmargir leigumorðingjar keppast um að drepa ákveðið target, heitir Smokin' Aces. Þótt nafnið sé ekki frumlegt, er söguþráðurinn alveg jafn ófrumlegur. Það er, hann er sá sami.

Vinnie Jones ,Tommy Flanagan , Martha Higareda og Autumn Reeser eru meðal þeirra sem leika heimsfræga leigumorðingja sem fá upplýsingar um ákveðinn mann, Walter Weed, sem á að útrýma. Það furðulega er að Weed er skrifstofulögga sem hefur bara einu sinni skotið úr byssu – og það á pappírsskotmark. Hann virðist ekkert vera tengdur neinum hættulegum eða mikilvægum lögregluaðgerðum og er furðuhissa á þeim 3 milljónum dollurum sem er lofað þeim leigumorðingja sem drepur hann. Skilyrðin eru þó að morðið verði að vera framið kl 03:00 19. apríl.

Þegar plottið fer að afflettast (ef það er orð) komast upp leynilegar bandarískar her-aðgerðir sem tengjast þessum leigumorðingjum og allt fer að vera "rosalega" pólitískt og spennandi.

Clayne Crawford augnkonfekt leikur lögreglumanninn sem sér um aðgerðina og felur Walter Weed í neðanjarðabyrgi undir Jazz klúbb í Chicago. Þrátt fyrir leynilegar aðgerðir og gífurlega varkárni af hálfu lögreglumannanna rata allir leigumorðingjarnir á staðinn (annað væri ekkert rosalega spennandi) og fer seinni helmingur myndarinnar í hasarsenur á jazz klúbbnum og neðanjarðagöngunum sem liggja að byrginu.

Myndin er 86 mínútur, sem er með styttri myndum sem ég hef séð - en hún hefði varla getað verið lengri miðað við skort af söguþræði. Hún er ekkert rosalega vel leikin og þegar allt kemur til alls lélegt framhald af númer eitt - þar sem varla nein tenging er á milli þeirra. Jú, fyrir utan einn leikara og það að FBI flækist í söguþræðinum.

Fyrir þá sem fíla svona myndir - og með "svona myndir" er átt við mikið af byssum, blóði og heitum gellum (auk þess dvergum skotið úr fallbyssu) - er þessi mynd svosem ágætis skemmtun. Ég verð að viðurkenna að þetta er með skárri myndum sem ég hef séð á síðastliðnum vikum, en á meðal þeirra mynda er Surrogates með Bruce Willis, drepleiðinlega myndin The Informant með Matt Damon og yfirnáttúrulegi spennutryllirinn A Sound of Thunder, svo þetta er ekkert rosalega mikið hrós fyrir greyið Smokin' Aces 2.

Uppáhalds persónan mín í myndinni er Lazlo Soot, sem Tommy Flanagan leikur, en hann er eina persónan sem var líka í Smokin' Aces 1. Hann leikur psychopath leigumorðingja með mikla "dulbúninga" hæfileika, en hann skemmtir sér við að búa til eftirmyndir af andlitum fólks sem hann drepur og ganga um með grímurnar þeirra. Þannig dulbýst hann sem lögregluþjónn og kemst inn í varnir FBI mannana.

Góður tímapunktur í myndinni var þegar Vinnie Jones er fallinn fyrir gellunni í myndinni, Martha Higareda. Þau eiga að vera að keppa um sama skotmark og sama pening en þegar hún er skotin í bringuna dregur hann hana afsíðis og kyssir hana ástríðufullum kossi - svo náttúrulega verður hann að hefna hennar og hleypur út í hasarslaginn sem bíður hans fullur reiði og ástríðu.

Munurinn á Smokin' Aces 1 og 2 er annar leikstjóri, aðrir leikarar og allt annar metnaður lagður í myndina. Minni metnaður. T.d. flottu effectin og skotin sem einkenndu mynd nr. 1 skortir algjörlega í númer 2.

Það besta við myndina, fyrir utan dvergana í fallbyssunni, var samt sem áður endirinn. Ég veit ekki hvort þú sért búinn að sjá hana, eða hvort þú viljir/munir gera það yfir höfuð. En þegar Lögreglumaðurinn kemst að því að Walter Weed, sem er verið að passa uppá er í rauninni vondi kallinn og að hann hafi í rauninni lokkað alla þessa geðhrærðu morðingja á staðinn, er Weed horfinn. Við horfum á Weed labba í burtu og setjast uppí bíl (hann hafði verið í hjólastól alla myndina til að villa fyrir lögguni .. dum dum duuum) heldur maður að þetta sé fyrsta myndin í sögunni þar sem vondi kallinn vinnur, (eða vondi og ekki vondi.. hann sá til þess að hellingur af psychopath raðmorðingjum og pynturum drápu hvern annan...) en svo var ekki. Góða löggan birtist á síðustu 3 sekúndum og skýtur Weed í hausinn. Þessi óvænta og skyndilega upplausn bjargaði annars einkar lélegri mynd.

Ég gef henni 2,5 af 5 stjörnum :)

A Sound of Thunder [2005] - versta mynd sem ég hef séð

Leikstjórn: Peter Hyams

Tagline: "Evolve or die"

Leikarar:

Edward Burns

Ben Kingsley

Catherine McKormack

"A Sound of Thunder er yfirnáttúrulegur spennutryllir um menn sem ferðast aftur í tímann til að drepa risaeðlur." Þessi lýsing var á bíórásinni eitt kvöldið og virtist bara of góð til að láta fram hjá sér fara.

Dr. Ryer og menn hans ferðast með efnað fólk aftur í tímann til að leyfa þeim að veiða og drepa risaeðlur - en það er ein regla: Það má ekki stíga út fyrir gler göngustíginn. Ekki er vitað hvað gerist nákvæmlega þegar einhver af tímaflökkurunum stígur út fyrir stíginn en ljóst er að ef einhver þeirra raskar einhverju lífi í fortíðinni mun það breyta allri þróun dýra og plantna framtíðarinnar. (Butterfly effect).

Svo fór nú að einhver einn hlýddi ekki fyrirmælunum og hefur tekið eitthvað lífríki með sér aftur heim í nútíðina. Það verður þá verk Dr. Ryer og Soniu Rand, uppfinningamanns tímaflökkunarvélarinnar að finna hvað fór úrskeiðis og fara aftur í tímann áður en tímabylgjurnar sem koma nokkrar og breyta lífríkinu vegna "butterfly effect"sins

Ég vissi alveg að þetta væri B mynd þegar ég ákvað að horfa á hana, en hugmyndin með að tímabylgjur ráðist á heiminn vegna þess að þau tóku þennan eina hlut aftur í framtíðina er alveg hreint fáranleg.

Fyrst kemur sko bylgja sem breytir öllu plöntulífi, næst koma bylgjur sem breyta skordýrum, svo öðrum dýrum og svo magnast spennan þegar Ryer og Rand eru í kapp við síðustu tímabylgjuna, því hver veit hvað gerist þegar hún skellur á?

Svo þurfa þau náttúrulega að berjast við nokkrar risaeðlur sem hafa komið fram í tímann með einni bylgjunni og eitt illa leikið "GO! Leave me behind!" atriði gaf mér nábít.

Miðað við gæði leikara (eins og Ben Kingsley for christ's sake!) þá er þetta leiðinleg hugmynd sem er illa útfærð og já, ekki sjá hana!

Up in the air

Ég vissi ekki hvaða mynd ég væri að fara á fyrr en í bílnum á leiðinni á Álfabakka. Mér var þá sagt að ég væri að fara að sjá Up in the air með George Clooney. Ég vissi sum sé ekkert um myndina nema að George Clooney léki í henni, þegar ég settist inní sal og hafði þar af leiðandi enga skoðun. Ég veit ekki hvort ég hafi neina skoðun á myndinni núna heldur, en ég get vottað fyrir það, að George Clooney leikur í henni.

Ímyndaðu þér að þú sért komin/nn heim til þín fyrir miðnætti á laugardagskvöldi. Búin/nn að fara út að borða, í bíó eða KSS fund. Þú hlammast niður í sófann, kveikir á sjónvarpinu og teygir þig í nammipokkan sem þú keyptir þér í Hagkaup fyrr þann dag. Up in the air er nákvæmlega sú mynd sem væri verið að sýna á stöð 2 meðan þú kjamsar á bland-í-pokanum. Þetta er hin týpíska mynd til að sjá á sjónvarpsskjánum klukkan 23:30 á laugardagskvöldi. Við höfum öll átt nokkur svona misheppnuð helgarkvöld og við þekkjum þessa mynd. Hún er djúp, troðfull af tilfinningum (góðum og slæmum), upphefjandi en samt sem áður þunglynd, með svolitlum húmor og dass af kaldhæðni mulið á toppinn. En það sem einkennir 23:30 laugardagsmyndirnar er fyrst og fremst mannleg samskipti.

Up in the air fjallar um Ryan Bingham (Clooney) sem ferðast um Bandaríkin og segir fólki upp. Hann á enga vini, hann talar ekki við fjölskylduna sína og einu samskiptin sem hann hefur eru tilgerðalegu samtölin við afgreiðslufólkið og stuttu spjöllin við nýja kunningja. En þannig vill Ryan hafa það og hann myndi ekki breyta neinu við líf sitt - nema hann gæti ferðast meira. Markmið hans í lífinu er að safna 10.000.000 "flugmílum", sem aðeins 6 aðrir höfðu náð á ævinni og honum býður við öllu sem tengist samböndum eða tengslum. Rútína og reglusemi er það eina sem skiptir máli fyrir þennan mann sem nýtur þess svo mikið að ferðast (einn!) að hann þolir ekki þá 40 daga ársins sem hann er heima hjá sér. Fyrirtækið hans vill minnka ferðakostnaðinn og telur betra ef starfsmennirnir vinna í gegnum tölvuna, en Ryan fer með baráttuhug til að afsanna þá kenningu svo hann hætti nú ekki að ferðast svona.

Nú - eins og í öllum myndum verður að vera twist og tilbreyting, og þar sem þetta er laugardagskvöld kl 23:30 mynd verða að vera tár, tilfinningar og brostnar væntingar. Ekki örvænta! því Up in the air hefur allan pakkann. Bingham kynnist fallegri viðskiptakonu á einum flugvallabarnum og kemst að því að þetta er sama manneskja og hann, í kvennmannslíkama. Þau höfðu t.d. bæði furðuleg erótísk tengsl við flugpúnta og fríðindi. ...heitt! Ég vil ekki kjafta mikið frá en auðvitað breytir þetta samband honum í nýjann mann sem er ekki útilokaður frá mannlegum samböndum og er tilbúinn til að bæta sig og lifa "eðlilegu" lífi, þegar traðkað er á draumum hans og væntingum.

"Ironically", þá gengur tölvuhugmyndin ekki upp, en samt sem áður stendur hann eftir einn og óhamingjusamur á flugvellinum í endann, með ekkert nema snyrtilega og reglulega pakkaða flugfreyjutösku.

Þetta var fín mynd. Góðir leikarar og vel skrifað handrit. Mér leiddist aldrei í myndinni og sé ekki eftir peningnum en ég held að ég hefði skipt um stöð, ef ég hefði rambað á þessa mynd kl 23:30 á laugardagskvöldi.

Yojimbo

Leikstjórn: Akira Kurosawa

Leikarar: Toshiro Mifune, Tatsuya Nakadai, Yoko Tsukasa, Isuzu Yamada o.fl.

Þetta er eins konar japanskur vestri með "this town isn't big enough for the both of us" þema.

Sanjuro Kuwabatake (eða Mulberry Feild thirty-year-old (ég ætla ekki að dæma)) er samuraii sem hefur engan meistara og kemur að bæ þar sem tvö glæpagengi berjast um völd. Sanjuro fær bæði gengin til að ráða sig sem lífvörð sem, svo heppilega vill til, er þýðingin á nafni myndarinnar. Hann fær svo gengin til að berjast á móti hvoru öðru ooog allt verður brjálað.

Það eina sem mér fannst í rauninni gott við myndina var hvernig tónlistin stjórnaði tilfinningum. Ekki það að mér þótti tónlistin góð - því, let's face it, ég er ekkert mikið fyrir japanska tónlist. En hún náði allavegana markmiðunum sem ég býst við að hafi verið að gefa til kynna að dramatískir hlutir væru að gerast og magna þá þegar þeir gerðust. Eins og þegar byssur og sverð eru dregin upp.

Ég verð að viðurkenna að ég dottaði nokkrum sinnum og er því ekki alveg að marka álit mitt á þessari mynd, en 50 ára gamall japanskur vestri er ekki alveg að gera sig fyrir mig, og ég myndi ekki borga 350 kall til að leigja hana aftur. Frekar kaupi ég mér ís.

Ásamt því að velta fyrir mér af hverju einhver þeirra, eða fleiri, notar ekki ermina sína frekar en hálsmálið fyrir hendurnar, velti ég fyrir mér hvað "A juggernut of a film" þýðir..

Hér höfum við trailerinn

Some Like It Hot

Some like it hot er gamanmynd í rómantískari kantinum, frá 1959.
Billy Wilder (1906-2002) sér um leikstjórn og handritaskrif og stendur sig prýðilega - eins og að vana. Þetta er alls ekki fyrsta myndin sem hann kemur að, en hann hafði samið handrit að minnst 50 myndum og leikstýrt 16 öðrum, áður en hann tók að sér Some Like It Hot. Some like it hot er tiltölulega týpisk mynd fyrir Wilder en flestar myndir hans eru einmitt gamanmyndir með huldum skilaboðum og smá rómantík bætt út í. Hún er líka týpisk fyrir hann á þann hátt að það eru fáar dramatískar tökur, varla neitt zoom, ekkert dutch tilt og aldrei reynt að koma tilfinningum fyrir hjá áhörfendum, enda sagði Billy Wilder að hann vildi ekki þannig tökur. Hann vildi að sagan segði sig sjálf. Þetta hugarfar virkar vel hjá honum en það sleppur kannski því allar myndirnar hans eru léttar. Ein uppáhalds setningin mín frá Wilder er samt, "Take a few shots out of focus, I want to win a foreign film award." Hann var alveg gífurlega hæfileikaríkur og eyddi allri sinni ævi í að skrifa, framleiða og leikstýra myndum og er einn af uppáhalds leikstjórunum mínum. Kannski bara uppáhalds því hann er svo miklu krúttlegri en allir hinir.


Fögru stöllurnar Josephine og Daphne

Some Like It Hot gerist í Chicago, þar sem vinirnir Joe og Jerry verða vitni að St. Valentines fjöldamorðinu og reyna þeir að finna leið til að flýja borgina undan mafíunni. Sagan tekur óvæntan sveig þegar eina leiðin til að flýja er með kvennhljómsveit sem er á leið til Miami. Þeir klæða sig í kvennaföt og ganga í lið með hljómsveitinni. Joe verður Josefine og Jerry verður að hinni álíka ófríðu Daphne. Þeir komast þó ekki hjá öllum vandræðum þar sem Jerry verður ástfanginn af Sugar Kane (Marilyn Monroe) og Joe þarf að þola hinn óþreytandi biðil Osgood.

Mér fannst Some Like It Hot einfaldlega góð, ein af betri myndum Wilder og virkilega fyndin miðað við aldur. Leikararnir eru náttúrulega stórkostlegir fyrir utan nokkra kvilla í leik hjá Marilyn Monroe, en hún og leikstjórinn voru langt frá því að vera mestu mátar. Ég held nú að Svanhvít hafi komið að þessu í hennar bloggi, en hún var hræðilega léleg í að muna línurnar sínar. Þegar Monroe átti að opna skúffu og segja "Where's the bourbon?" gat hún ómögulega munað línuna, sama hversu oft þau tóku upp. Wilder límdi textann í skúffuna, en þá opnaði hún bara vitlausa skúffu. Á endanum var hann búinn að koma textanum fyrir í öllum skúffunum. Samt þegar þú horfir á þetta er leikurinn alveg jafn trúlegur og ef þetta væri að gerast í alvöru. Jack Lemmon var uppáhalds leikarinn hans Wilder til að vinna með enda einn besti leikari Bandaríkjamanna fyrr og síðar. Það er skemmtilegt hvað karakterinn hans er "oblivious" um það að hann sé í rauninni karlmaður og dettur svolítið inn í gírinn þegar hann trúlofast Osgood (Joe. E. Brown). Ein góð setning er : Curtis: "You're not a girl! You're a guy! Why would a guy want to marry a guy?" Lemmon: "Security!"

Önnur er þegar Lemmon er búinn að tilkynna Curtis að þeir Osgood séu trúlofaðir : Curtis: "What are you going to do on your honeymoon?" Lemmon: "He wants to go to the Riviera, but I kinda lean toward Niagara Falls."

Það besta við myndina er samt lokaatriðið, þegar Lemmon segir biðlinum sínum ótal galla sem hann síðan sýnir að honum sé slétt sama um. Svo þegar hann tjáir sig um að hann sé karlmaður segir Osgood: "Well, nobody's perfect!" Frábær leið til að enda þessa mynd.

Myndin er skemmtileg, fyndin og hógvær í alla staði sem hún þurfti að vera. Ekki var of mikið af tónlist né dramatík í skotum og handriti, sem eins og áður hefur komið fram, er einkennandi fyrir myndir Wilder.

Þetta er fyrsta mynd með klæðskiptingum sem hefur verið gerð og þegar Wilder var spurður út í af hverju hann gerði mynd um karla sem klæddust eins og konur sagði hann: "Women starting wearing the pants in Hollywood around that time, i just wanted to return the favor."

Some Like It Hot er ein besta "eldri" gamanmyndin sem ég hef séð og ég myndi mæla með þessari mynd við hvern sem er.

Paranormal Activity

Ég fór á Paranormal Activity (2007) fyrir nokkrum vikum, í kolniðamyrkri kl 22:30. Ekki alveg besta hugmynd sem ég hef átt. - Vona að þú sért búinn að sjá hana svo ég eyðilegg ekki fyrir þér!

Paranormal Activity er hryllingsmynd á heimildamyndaformi, á sama plani og Blair Witch Project. Kærustuparið Katie og Micha eru flutt saman inn í 2. hæða smáhús í San Diego. Þar verður Katie vör við yfirnáttúrulega hluti eins og andardrátt og tilfinningu um viðveru náttúrulegs fyrirbæris. Micha ákveður að kaupa myndavél til að taka upp hvað gerist á nóttuni. Fátt gerist í byrjun og þau tala við miðil sem vísar þau á sérfræðing um illa anda. Fleira fer svo að gerast á þessum upptökum á nóttuni eins og skuggar að birtast, hurðir að hreyfast o.fl., sérstaklega eftir að Micha dregur fram andaglas-borð. Eftir nokkrar nætur fer Katie að standa upp í svefni og horfa á kærastann klukkutímum saman, hún fer líka út að róla sér án þess að muna eftir því daginn eftir. Spennan byggist hægt og rólega þangað til í hrottalegu síðustu mínútunum. Lokaatriðið fékk mig til að öskra, ásamt hálfum bíósalnum, en það hefur ekki gerst lengi.

Þetta er frumraun leikstjórans, handritshöfundarins, klipparans og sviðstjórans Oren Peli og verð ég að segja að honum tekst frábærlega að gera þennan yfirnáttúrulega spennitrylli raunverulegan. Það komu aðeins 5 manns við gerð Paranormal Activity (auk 5 annara aukaleikara sem ekki sáust í myndinni sem var sýnd í bíó). Það eru Oren Peli, Katie Featherston - Katie, Micha Sloat - Micha, Mark Fredrichs - miðill og Amber Armstrong sem leikur vinkonu parsins, Amber. Það gerði myndina hvað raunverulegasta fyrir mér með því að skýra karektarana ekki upp á nýtt. Að fara á wikipedia eftir myndina og sjá að þetta væru raunveruleg nöfn þeirra ílengdi hræðslutilfinninguna.

Oren Peli er búinn að vera dauðhræddur við drauga allt sitt líf, hann var meira að segja hræddur við Ghostbusters, en hann vildi binda þessa hræðslu í eitthvað gott og fá afköst út á hana. Meginmarkmið hans var að gera myndina trúlega og byggja upp spennu og hræðslu smám saman, frekar en að vera með ýktar hræðslusenur. Ég verð að viðurkenna að honum tókst þetta fullkomlega. Engin tónlist er í henni og nætursenurnar teknar upp með venjulegri næturstillingu á myndavélinni, allt hjálpar þetta til við að halda "illusioninu". (Afsakaðu enskusletturnar). Myndin nær að halda hræðslu fólks því allt þetta yfirnáttúrulega gerist í myrkri og í skjóli næturs þegar fólk er sofandi. Þó að sumir þori ekki að viðurkenna það þá eru allir pínku lítið hræddir við myrkrið.

Myndin er öll tekin upp á "handheld" myndavél sem ýkir raunverurleikann enn frekar. Nokkrum sinnum er Micha að taka upp inni á baði þar sem eru 3 speglar og sést að það er ekki möguleiki á að nokkur annar sé að taka þetta upp nema hann. Það er ein af ástæðunum fyrir því að ég þurfti að sannfæra sjálfa mig stöðugt um að þetta væri ekki sannsögulegt. Önnur ástæða, ótrúlegt en satt, var leikurinn. Mér fannst þetta mjög vel leikin mynd og það var greinilegt að leikararnir (allir tveir!) voru að lifa sig algjörlega inn í persónurnar sínar.

Ég vissi ekkert um myndina þegar ég fór á hana og held að það hafi gert hana mun skemmtilegri. "The element of surprise" er alveg stór þáttur, sérstaklega í hryllingsmyndum.

Eins og ég sagði þá fór ég strax heim á wikipedia eftir myndina og komst þá að mörgu sem kom mér á óvart. Oren Peli hafði til dæmis bara 15.000$ fjármagn og myndavélina á þrífæti til að gera myndina, en það að hann kom að allri vinnslu sjálfur og þurfti auðvitað ekki tökulið hefur hjálpað helling. Myndin var öll tekin upp í húsinu hans í San Diego, sem hann hafði eytt ári í að breyta og byggja og kaupa ný húsgögn í. Hann byggði stiga, setti inn teppi og keypti sér stærsta sjónvarpið sem til var.

Annað sem gerði myndina trúlega var að þessir leikarar voru algjörlega óþekktir. Katie hafði leikið í mynd sem heitir Mutation frá árinu 2006. Mynd sem ég ætla aldrei nokkurn tíman að sjá.

"Terror has just mutated"

Micha hafði aldrei leikið í sjónvarpi né bíómyndum áður. Persónur þeirra voru líka eðlilegar og áttu venjulegar samræður, en Oren var ekki með neitt handrit, heldur fengu leikararnir bara útlínur að því hvað þau áttu að segja.

Paranormal Activity var fyrst gefin út árið 2007 með öðrum endi, en alls eru til þrír mismunandi endar af myndinni. Sjálf held ég að endirinn sem var sýndur í bíó hljómi bestur, en ég hef ekki séð hina tvo. Myndin varð fyrir nokkrum töfum og sem sjálfstæð mynd var hún ekki auglýst eins og Hollywood myndir og smá vesen að koma henni á legg en hún var sýnd á nokkrum kvikmyndahátíðum og háskólagörðum á seinustu 2 árum. Hún var síðan heimsfrumsýnd 25. september 2009. Hún er núna gróðamesta sjálfstæða mynd í sögunni og var búin að græða 107 milljónir dollara 25. nóvember.

Að mínu mati er þetta betri hryllingsmynd en flestar þær með endalausu bregðiatriðum og milljónum í fjármagn en ég er ánægð að hugsjónir og draumar þessa snillings hafi getað komist til skila, sama hvað það kostaði.

Hún er með 7.1 í einkunn á IMDb (ég veit að það er ekki að marka) en ég myndi gefa henni 4-4.5 stjörnur af 5. Ég dreg smá af henni því mér finnst aðalleikkonan pirrandi.

Ég er enn þá hrædd við trailerinn á myndinni - þrátt fyrir að hafa séð hana og lesið allt um gerð hennar.

Jack and Sarah

Jack and Sarah er ljúf, sæt og fyndin rómantísk gamanmynd sem skartar Richard E. Grant - en hann minnir alltaf mig svolítið á ófríðari gerð af Hugh Grant.

Myndin fjallar um Jack sem dettur í stiganum við að flýta sér þegar konan hans fær hríðir. Þegar hann vaknar úr dái kemst hann að því að þó að hann sé orðinn faðir hraustrar litlar stelpu, hafi konan hans dáið við fæðinguna. Í dofnum "stupor" yfirgefur hann sjúkrahúsið og fer á nokkura mánaða fyllerí með hverfisrónanum. Eftir alvarlegar björgunaraðgerðir frá foreldrum og tengdaforeldrum tekur hann þó við barninu og ræður unga, fallega þjónustustúlku sem fóstru. Svo væri þetta nú ekki almennileg mynd ef hann yrði ekki ástfanginn af henni.

Það sem stendur upp úr í þessari mynd er hversu fallegar litlu stelpurnar sem fengin eru til að leika barnið, Sarah. Maður heyrði alveg eggjastokkana klingja - neii grín. En þær eru alveg ótrúlega sætar þær þrjár sem leika hana. Ian McKellen leikur rónann og gerir það auðvitað frábærlega og það er skemmtileg persóna sem kryddar annars fyrirsjáanlegu söguna.

Þetta er bara týpisk "bresk hollywood" mynd, og örugglega vel fjármögnuð þannig að allt varðandi upptöku og vinnslu er "tip top". Leikurinn er líka góður, eins og ég sagði koma margir frábærir leikarar við gerð þessarar myndar eins og Richard E. Grant, Judy Dench og Ian McKellen. Jack and Sarah er annars bara mjög sæt mynd. Hún eldist vel og þó svo að hún sé orðin 14 ára gömul eru brandararnir enn þá frekar fyndnir. Sérstaklega því persónan Jack er þannig týpa að hann ætti að vera skipulagður en er gjörsamlega ósjálfbjarga og quirky (dæmi í myndbrotinu að neðan). Hins vegar eins og með flestar rómantískar gamanmyndir er hún fyrirsjáanleg.

Það er ekkert margt annað hægt að segja um hana nema mæli alveg með henni sem fín dægrarstytting!

Fallen

Tagline: ,,Don't trust a soul"
Leikstjórinn Gregory Hoblit stendur sig ágætlega í þessum spennuhrylli frá 1998, en hann hefur aðallega leikstýrt þáttum og sjónvarpsmyndum. Denzel Washington fer með aðalhlutverk, en önnur hlutverk skarta John Goodman (sem ég mun alltaf þekkja sem pabbann í Coyote Ugly) og Donald Sutherland.
Fallen fjallar um heiðarlega lögreglumanninn John Hobbes (Denzel Washington) sem heldur að líf sitt verði einfaldara eftir líftöku fjöldamorðingjans Edgar Reese, en það varð alls ekki raunin. Séreinkenni Reese byrja að birtast í fjöldann öllum af fólki í kringum Hobbes, bæði vinum og ókunnugum, og þá fer hann að velta fyrir sér ótrúlegum og yfirnáttúrulegum útskýringum.
Persónulega get ég ekki bent á eina mynd með D. Washington sem mér líkar ekki við og eru The Bone Collector, Training Day og American Gangster myndir sem ég myndi mæla með við hvern sem er. Hann er mjög góður leikari, en þegar ég lít á heildina er það sjaldgæft að hann leiki nokkuð annað en lögreglumenn, spillta eða ekki, þannig að hann ætti að vera búinn að fullkomna þetta hlutverk!
Það er ekkert hægt að setja út á leikinn í þessari mynd, meira að segja börnin léku þó nokkuð vel. Handritið og söguþráðurinn voru líka vel út hugsuð og þrátt fyrir að vera "far fetched" hugmynd þá gekk hún ágætlega og skildi eftir hroll í manni sem er kostur við gerð hryllingsmyndar! Nokkrar setningar gáfu þó kjánahroll og var ein þeirra: ,,Everything's personal when you're a person". Í frekar mikilli topp mynd skildi ég ekki af hverju var verið að troða svona setningum inn. Upptökurnar voru stundum svolítið skrýnar og of stuttar á stöðum, en augljóslega verið að reyna að stytta myndina sem var alveg tveir tímar.
Myndin byrjar á endinum, og síðan aftur á byrjunarreit og endar svo aftur á því sem var endirinn, en var í byrjuninni. Capiche? Nei, þetta kemur vel út og hasarinn og twistið í endanum líka. Ég tók eftir nokkrum dutch tilt tökum í lokaatriðinu og ég sá þá fyrst hversu vel út hugsað þetta er, maður verður einhvern veginn spenntari og líður eins og eitthvað slæmt sé að fara að gerast. Ég tók líka eftir því hvernig hljóðin gerðu mann spenntan, eins og brak í gólfinu eða ískur í hurðum. Vondi kallinn í myndinni söng líka alltaf lag, sem gaf til kynna hvenær hann (og illir hlutir) myndi birtast.

Allt í allt var þetta fín mynd miðað við að vera 11 ára gömul. Hún var áhugaverð, ófyrirsjáanleg, vel gerð og vakti hroll.

Denzel Washington og Embeth Davidtz á góðu augnabliki

Lock, Stock and Two Smoking Barrels - "A disgrace to criminals everywhere"

Ég hafði ekki heyrt mikið um hana fyrir en ég tel það líka vera gott. Oft eyðileggur það myndina þegar maður veit of mikið um hana eða er búinn að heyra frábær gagnrýni. Það byggir upp óraunhæfar væntingar og skemmir fyrir manni eigin skoðanir.
Lock, Stock and Two Smoking Barrels fjallar um fjóra breta með sterkan cockney hreim sem lenda í djúpum skít þegar þeir skulda skyndilega hálfa milljón punda. Til að losa sig úr klípunni og forðast það að missa puttana ákveða þeir að ræna hóp lögbrjóta sem eru í þann mund að ræna banka. Inn í málin flækjast síðan ótal handrukkarar og hass-ræktarar, ruglingslegur söguþráður, furðulegir persónuleikar og já, tveir rifflar.
Lock, Stock and Two Smoking Barrels er frá árinu 1999 og er það Guy Ritchie sem leikstýrir henni. Ég hafði séð Snatch en það kom á óvart hversu líkar þær tvær eru. Það eru líkar persónur og eins ruglingslegur söguþráður sem fer fram og til baka á milli persóna þannig að þú veist aldrei hvað er í gangi. Í þessari mynd til dæmis vissi ég aldrei hver væri með peninginn í förum sínum því hann skipti um eigendur jafn oft og skipt var um umhverfi. Jason Statham leikur svo í þeim báðum, en það er nákvæmlega ekkert slæmt við það.
Myndin var bara nokkuð góð. Hún er vel leikin og vel gerð í alla staði. Kímni skýst inn hér og þar og þá er aðallega verið að gera grín að mistökum og heimsku smáglæpamanna. Ég er með mjög einfaldann húmor en hann náði algjörlega til mín. Vegna hraða söguþráðarins og furðulegra og fyndnra karaktera helst maður límdur við skjáinn og ekki er verra að hlusta á breska hreiminn. Það sem mér fannst þó best við myndina var endirinn. Síðustu fimm mínúturnar voru þær mest spennandi í myndinni og mér fannst mjög vel gert af höfundum og leikstjóra að skilja mann eftir hangandi í lausu lofti og leyfa manni að ímynda sér endinn eins og hver óskar. Ég mæli hiklaust með henni og get með góðri samvisku sagt að hún fór strax hátt á listann minn.

Night of the Hunter

Night of the Hunter (1955) er undir leikstjórn Charles Laughton og er fyrsta, sem og eina myndin sem hann hefur leikstýrt. Ég hef ekki enn þá gert upp hug minn um hvort það sé gott eða slæmt. Hugmyndin að sögunni er ekki alslæm. Ekkja og tvö börn manns sem fer í fangelsi fyrir bankarán eru plötuð og notuð af presti sem leitar peningsins sem eiginmaðurinn hafði stolið. Þessi prestur, sem skilur þó ekki hin sönnu orð guðs, reynir að fá börnin sem eru þau einu sem vita af þýfinu, til að segja sér hvar það er falið, en lendir í erfiðleikum með það.
Eins og ég segi, þá er þetta alls ekki lélegur söguþráður og eltingaleikurinn lofaði góðu, séstaklega eftir fráfall móðurinnar og börnin standa eftir ein á móti fullorðnum manni. Á tímapunktum minnti hún mig á bækurnar Lemony Snickets: A Series of Unfortunate Events sem mér þótti fínar bækur.
Mér þykir því leiðinlegt að tilkynna að myndin stóð ekki undir væntingum. Með það fyllilega í huga að myndin er gerð árið 1955, þegar mamma mín var enn ófædd, er leikurinn hryllilegur. Kannski hefðu leiklistaskólar átt að stofnast nokkrum áratugum fyrr því það var frekar sárt að horfa á leiklistahæfileika þessa fólks. Ég veit ekki hvort það hafi verið afburðaleikur karlmannanna eða jafn lélegur leikur hins kynsins en hver einasta sena sem innihélt kvennmann fékk mig til að stara á skjáinn af undrunn. Þær voru ekki alveg fyrir minn smekk. Ofleikur, lélegar setningar og skrækar raddir einkenndu oftar en ekki senur þar sem myndavélinni var beint að kvennmönnum myndarinnar. Kannski voru til leiklistaskólar á þessum tíma, en aðeins karlmönnum hleypt inn, eða var þetta ímynd hins týpíska kvennmanns um miðbik 20. aldar, hvað veit ég?

Annað sem fór í mig var handritið, eða dialouge-ið, og hvernig það, svipbrigði og ávarpanir voru ýkt í mörgum tökum. Þegar mamman kemst að því að presturinn vilji ekki sofa hjá henni á brúðkaupsnóttunni (engin smá tilætlunarsemi í henni að búast við því!) greip hún fyrst um hjartað með andköf og fleygði sér svo á koddann með tilheyrandi hljóðum. Þegar pabbinn var handjárnaður í byrjun myndarinnar voru viðbrögð stráksins ekki alveg það sem maður myndi kalla "eðlileg", né þegar maður var skotinn í andlitið með haglabyssu og hljóp svo í burtu eins og hrædd nagdýr. Ég veit ekki alveg hvern ég á að ásaka varðandi þessar senur, hvort það sé handritið, leikurinn eða leikstjórnin. Kannski voru þessi ofleiknu andköf og fleira allt fyrirfram ákveðið, ég myndi alveg skilja það að bíómyndir þessara tíma ættu ekki að vera raunveruleg, heldur voru kvikmyndahúsin staður sem menn gátu flúið raunveruleikann og eðlileg viðbrögð manna við haglabyssuskot í andlit.
Ég ætla nú ekki að vera leiðinlegri en þetta við þá sem komu að gerð þessarar myndar, enda flestir þeirra komnir vel á aldur og myndu örugglega bregðast illa við við sterku skoðanir mínar.
Hljóðið var stundum óþægileg, ég held að það hafi frekar tengst skæru röddum leikkvennanna en um upptöku, klippingu og lýsingu get ég ekki annað en gefið hrós, en mér þótti myndin vel gerð í alla staði, sérstaklega miðað við að hún sé hátt í 55 ára gömul. Einn góður punktur til að byggja upp spennu fannst mér var söngur mannsins. Um leið og maður heyrði hann syngja var augljóst að eitthvað slæmt væri í vændum og verð ég að gefa stig fyrir það.

þessi var svolítið hamslaus í ofleik stundum

Núna ætla ég að vona að þú dragir mig ekki niður í einkunn fyrir að rægja mynd sem þér finnst góð Siggi Palli. :) Ég hef nánast ekkert vit á listum né bíómyndum og endurspeglar þetta blogg einungis álit mitt, en ekki persónugerð mína. Slæm reynsla mín á þessari mynd gæti líka haft eitthvað að gera með það að klukkan var 3 á miðvikudegi og eftir stuttan svefn og tvöfaldan stærðfræðitíma er ég ekki sem best upplögð í annars konar áhorf en heilalausar gamanmyndir.

Jóhannes

Jóhannes (2009) leikstjórn Þorsteinn Gunnar Bjarnason einkunn 7,0/10 á IMDb.

Fyrsta myndin sem Laddi leikur aðalhlutverk í og hann stendur sig með prýði, enda einn besti leikari á Íslandi.
Jóhannes (Ladda), miðaldra karlmaður í hjónabandi sem má kallast í meðallagi stöðvar á Reykjanesbrautinni til að hjálpa Tótu, ungri stúlku (Unnur Birna) í bílavandræðum (en hún er síðan bara bensínlaus). Hann gefur henni far í bæinn og til að þakka fyrir sig gefur hún honum drykk heima hjá sér og hendir honum í bað. Atburðarásin hraðast þegar kærasti hennar, ofbeldisfullur handrukkari, kemur heim. Þá hendist Jóhannes út á götu nærrum nakinn og nágranni hringir á lögguna. Eftir það byrjar skemmtileg gaman-atburðarás þar sem greyið maðurinn lendir í óheppnasta dag lífs síns og samantvinnist t.d. lögreglan og Stefán Karl en þeir Laddi taka vafasöm lyf og skemmta sér ágætlega saman.

Mér fannst hún allt í lagi. Alls ekki sjöa. Mér líkaði þó mun betur við hana eftir að hafa séð leikstjórjann, Þorstein í tíma daginn eftir. Hann var viðkunnanlegur maður og hafði greinilega gaman af því að gera myndina. Myndin var langdregin á köflum eins og endalausu senurar af Ladda í bílnum, sem hefði mátt klippa um helming. Ég tók ekki eftir litlu mistökunum eins og þegar stígvél voru stillt upp mismunandi á milli klippa eða munurinn á rigningunni eða bleytu á götunni. Allt í allt var þetta ágæt mynd, en ég myndi ekki borga 500 kall til að fara á hana aftur.

The Proposal

Sandra Bullock og Ryan Reynolds leika í The Proposal, frá árinu 2009, hún fær 6,9/10 í einkunn á IMDb. Ég efast um að ég myndi gefa henni svo háa einkunn.

Margaret Tate (Bullock) er metnaðafullur kanadískur ritstjóri í New York sem á að vera send úr landi vegna grænakorts vesens. Til að bjarga sér segist hún ætla að giftast dygga aðstoðamanni sínum, Andrew (Reynolds), sem er varla til í tuskið. Til að sanna fyrir yfirmönnum sínum og innflytjandaeftirlitinu að þetta sé satt, ferðast þau norður á boginn til Alaska að heimsækja fjölskyldu Andrew þar sem amma hans (leikin af Betty White). Eftir stormasama helgi og 2 ár í hatrömmu starfssambandi komast þau náttúrulega að því að þau eru yfir sig ástfangin af hvoru öðru, og endar myndin í opinberum Hollywood kossi.

Í gæðum skortir myndina margt, en inn á milli koma heilalauslega fyndnar senur. Til að nefna þegar asnalegur illa vaxinn maður dansar stripp dans og fálki flýgur um loftin blá með hund í gripunum. Og auðvitað fara bæði aðalleikaranna úr fötunum og liggja blaut og nakin á gólfinu. Þetta er týpísk heilalaus Hollywood ástar-gamanmynd. En það er alveg hægt að hafa gaman að henni. Augljóslega er þetta stelpumynd, enda hristi vinur minn (sem ég hafði næstum því mútað til að horfa á hana með mér) hausinn við dramatíska, tilfiningaþrungna, augljóslega endinum. Anne Fletcher leikstjórinn er aðallega danshöfundur og þetta er frumraun hennar sem leikstjóri, greinilega. Leikstjórn og upptaka er í fínu lagi en auðvitað í svona "commercial" mynd eru hátækni græjur og fagmenn.
Sem aðdáandi heilalausra mynda mæli ég svo sem með henni, fyrir stelpur.